måndag 29. september 2014

Vassekte kannibalkost

Eg er gravid med ei bok. Det er difor eg er så rund. Heilt sant. Og denne boka får eg aldri høve til å føde, fordi eg må skrive alle andre bøker og artikler først, men den er der, og eg tenkjer på den. Heile tida. Gnir meg på magen og lager koselyder. Bok seier eg. Det skal bli bok. Ei skikkeleg kokebok. Det heile byrja med ei sunn interesse for kannibalisme og kannibalistisk kosthold. Men tida strekk berre ikkje til. I mellomtida får eg jo berre kose meg litt på kjøkkenet med eigne oppskrifter. Og eg har skjønt at matblogging det er tingen.

Eit av dei største problema på mitt og ditt kjøkken er kva ein skal gjere med restemat. I eit kannibalistisk kosthold, som i dei fleste kjøtetande kosthold, så kan det snøgt oppstå ein del svinn om ein ikkje har ein plan for alt. Eg likar å tru at eg bruker heile mennesket når eg lagar mat, og då gjeld det å ha ei oppskrift for alt. Det er lett å finne bruksområde for lever, lår og rumpa, men kva med ankler, arm og albue. Her er det ofte ikkje nok kjøt. Mitt tips er så klart å bruke desse til å woke med. Kutt dei opp i biter, og hiv dei i wokpanna simpelten. Med ingefær. Min favorittoppskrift er som følgjer;

Steik opp litt lauk, og gjerne litt kvitlauk på middels varme i wokpanna, med litt god olivenolje. Når lauken er gjennomsiktig så hiv du oppi 300-400 gram kjøtt (1 - 2 arm, avhengig av personen), i lag med ein dæsj finhakka ingefær (ein teskjei eller meir). Ingefær er, som alle veit, heilt naudsynt i kannibalistisk matlaging, og får fram det beste i kjøtsmaken. Eg trur ikkje eg har ei einaste oppskrift som ikkje inneheld ingefær eller lauk.
La dette steike og godgjere seg så lenge som naudsynt. Pass på at kjøtet kan innehalde litt mykje veske og at dersom du ikkje er varsam så ender du opp med å koke, og ikkje steike kjøtet.

Det finnes mange gode forteljingar om korleis misjonærar til Afrika endte opp i ei gryte, men ingen a desse har eg nokon gong klart å få stadfesta. Ein skal leite lenge etter prov på afrikansk kannibalisme i førmoderne tid. I moderne tid derimot har det blitt veldig populært som ein del av terror og krigføring. Slik er no vi menneske. Men sidan kannibalisme er noko ein ofte assosierar med Afrika, tilråder eg å gje maten eit lite afrikansk preg, og kva er vel meir afrikansk enn bananen? Eg har blitt overraska over kor vanleg banan er i afrikansk kosthold, og sleng med glede 1 - 2 bananar i wokpanna når kjøtet er klart, og strør så over med ei halv pose med knuste cashewnøtter (resten gumlar eg under matlaginga). Bananar og ingefær fungerar overraskande bra i lag.
Hiv deretter på litt chili-saus, gjerne av eit søtt slag om du skal gå fullstendig asiatisk. Du treng ikkje meir enn ein spiseskjei eller to, menh om du vil lage ei skikkeleg gryte så berre heller du på med søt chiliog lar det putre ei stund.

Server med ris eller nudler, hell i to glas med chianti og sett på ein episode av Hannibal, og vips har du ein kannibalfest for to.

For dei som ikkje har naboar dei ønskjer å verte kvitt, så finnes det variantar av denne oppskrifta som nyttar svinekjøt over alt på nettet, takka vere Opplysingskontoret for kjøt. Bon apetite.

laurdag 27. september 2014

Skal det vere litt drops?

Ei gamal dame kom opp til meg på gata. Ho må ha vore nærare nytti, med krumbøygd nakke og eit tannlaust venlig smil. Det ramla møllkuler ut av jakkeermet på den den gamle loslitte kåpa då ho strakte fram armen for å presse ei eske inn i hendene mine. Det lukta som gamle visne fioler av henne, og ho hadde to tre pistrete hårstrå i andletet, som verhår på ein katt. Slikt er vanskeleg å seie nei til. Det er i grunn vanskeleg å seie nei til gamle damer, som knapt  klarar å stå oppreist. Eg tenkte eg skulle hjelpe henne med matvarene og komme meg avgarde, ho sleit med å få dei opp i den lille trillekorga ho hadde hatt med seg på handletur - du veit slik dei aller eldste av dei gamle gjerne får. Ho hadde kjøpt inn alt ho trengte av kattemat, kefir og Friele kaffe. Det er slikt gamle damer lev av tenkjer eg.

"Takk" sa ho "du minner meg slik om bror min. Han var og slik ein god gut. Hjelpsom."

"Berre hyggjeleg" mumla eg, og tenkte meg vidare på min veg mot polet (ein whisky etter arbeid, ja takk), men hennar fomlande beinete fingrer hekta seg fast i ermet mitt og signaliserte at ho ville meir.

"Han døde i krigen. Min bror. Men han var alltid glad i drops." Aha, tenkte eg, dette kan snøgt verte ei vanskeleg samtale. Det var då ho fiska noko ut av lomma si og pressa det opp i handa mi. "Dette var favoritten hans. Du minner meg slik om han. Slik ein stram ung kar."

Ho slapp taket og nikka, smilte med munnen lukka, og snudde seg for å gå. Eg stod att med ei sliten pakke med kamferdrops.

Etter nokre steg snudde ho seg og mumla "Men klipp skjegget er snill, du ser så jüdisk ut."

søndag 17. august 2014

Må ha det, berre må ha det?

Eg kan ikkje noko for det, eg er tidvis litt for gira på tekniske duppeditter av ulikt slag. Eg likar å leike med dei, eg likar å teste dei ut, og eg skiftar dei gladeleg ut med nye meir fancye modeller. Eg er ikkje ein av dei som alltid må ha det nyaste av alt. eller det mest "fasjonable", det har korkje pengar eller interesse til. Eg berre likar dippeduttar. Eg er eilt normal slik.

Eit resultat av dette er jo at eg har eit par PCar ståande her, inkludert ein gamer laptop, i tillegg så kjem jo lesebrett, nettbrett, mobiltelefonar og ting eg fester på kroppen. Ein skulle jo tru eg hadde nok? Am I not entertained? Jovisstfaen er eg underhaldt! Eg er veldig underhaldt!

Men så skjer et avogtil då, at eg ser noko eg vil ha. Noko eg berre ha! Og no sitt eg her og tenkjer at laptoppen min er ikkje bra nok. Den er for stor. Den er for klønete. Den... er berre ikkje raff nok! Kvifor? Fordi eg har sett verdas finaste laptop. Den var utsøkt. Nei, ikkje noko Apple-drit... ikkje noko Alienware... ikkje noko slikt! Eg snakkar om noko som er faktisk vakkert!

Eg snakker om dette!
Fy fasan! Har du nokon gong sett ein så sexy laptop? Og den musa då! Fyttigrisen!

Min kjære lille niese fylte fem no i slutten av juli, og dette var ei av gåvene. No er eg såååå misunneleg, at eg nesten er grøn. Eg vart så øsen at eg ikkje ein gong klarte å halde tommelen unna linsa!

Sjekk det designet. Dei runde kantane, teksturen på lokket! Dette er sublimt! Og ser du hjartet på lokket? Det bryt då med dei runde formene på maskina elles og har "diamantform"! Dette er ein vassekte genistrek.

Tastaturet er i alle dei rette formene, og omkransa av hovudet til sjølvaste gudinna!

Nei, eg seier dykk... må ha det, berre må ha det! Om eg klarar å vere tolmodig, så kan eg sikkert berre vente nokre år, så vert ho lei av den og gjev til sin onkel. Er lov å vone.

I mellomtida så lurar eg så klart på kor stor systemkraft dette vidunderet har, eg er sikker på at det er mykje! Er det nokon som veit? Legg att ein kommentar i så fall, eg vil gjerne spele neste Dragon Age og The Witcher-spel på den.

Bæsj - nær og fjern.

Når du din bæsj? Kor nær likar du å vere din bæsj?

Ein av dei meir interessante konsepta innan antopologi og kulturforsking som ein stadig vender attende til, er ideen om det reine og det ureine, slik det i si tid var formulert av Mary Douglas i Purity and Danger. Det er ikkje mange teoriar i denne sjangaren som har hatt så lang levetid som denne klassiske teorien. Douglas demonstrerte korleis det ureine, det vi meiner er ekkelt og fælt, tabu og skittent, meir korrekt kan omtalast som "ting der dei ikkje høyrer heime" - Things out of Place. Om du til dømes finn ein usteikt biff på badet vil du oppfatte den som meir skitten enn om den var på kjøkkenet. Ei tånegl er ok så lenge den er på foten, men høyr hylet når den vert funnen på golvet, i sofaen eller senga. For den saks skuld ein fot på bordet, anten den er festa til resten av kroppen, kan vere så rein som den berre vil, den er skitten fordi den er på bordet. Skjønar de poenget?

Det same gjeld så klart bæsj. Bæsj er ekkelt. Det har ingenting utanfor doskåla å gjere. Evt skauen om du er av det meir robuste slaget. Sjølv om det då altså kjem ut av vår kropp skyr vi kontakt med dette ureine. Nokon vil tilogmed gå så langt å føle det ubehagleg å tørke seg bak, på grunn av nærleik til bæsj. Dopapiret vert ein uverdig og ufullkommen mellomman som ikkje heilt og haldent kan beskytte bæsjaren mot sin eigen ureinsle.

Er det ikkje difor godt vi har amerikanarar?


Denne fungerar og for desse tradisjonelt smellfeite amerikanarane som ikkje lenger når ræva si og treng hjelp med det. Som denne informative videoen fortel oss, så hjelp det dei å halde på sin verdighet, dei kan tørke seg sjølv. Med ein pinne. For du veit... verdigheita forsvann ikkje med dine daglege besøk på MacDonalds for å ete frukost, lunsj, middag (og evt. supersunne mellommåltid, supersized), vedigheita di forsvinn når du skulle tørke opp etter å ha drete det ut.

Ja... for du mister litt ekstra verdighet når du drit ut ein Big Mac. Du gjer det. Eg ser den.

Først og framst er den likevel til uvurderleg nytte for dei som aller minst vil påminnast at sjølv dei kan vere ureine. At sjølv dei bæsjar.

Dette har vore ein scatologisk intervensjon.

søndag 27. juli 2014

Ferieplanar? Det er ikkje for seint!

Ferien er snart over, men det er ikkje for seint å reise vekk! Ein kan alltids plukke opp telefonen og ringe ein nær eller fjern ven, kanskje nokon du kjenner på nettet. Kanskje ein bloggar du har følgd lenge? Kanskje du føler det er ein spesiell kjemi mellom dykk? Det er jo isåfall berre å ringe henne eller han, og leggje fram planen.

La meg demonstrere:

*ringelyd*

Hei Caroline, det er meg.

Hysj, hysj, hysj. Ikkje snakk, eg forstår.

Berre pakk sakene dine du, vi skal på tur.

Nei, nei, nei, ikkje tenk på han, ikkje tenk på noko anna enn oss.

Ja, eg veit, eg veit, det er ulikt meg, eg kjenner knapt meg sjølv att.

Kast til side diettmuffinsen no, hiv slankepulveret og proteinmixen i den orange Lipault-kofferten. Legg sminka Lulusminkeveska, og legg den i Samsonitekofferten i lag med Louis Vuiton-stelleveska med bleiene. Babyen lar du vere heime, den matcher ingenting.

Vi skal på ferie no. Berre meg og deg. Du kan gløyme han fyren, han mannen, og få tankane over på andre ting. Vi må vekk. Finne roen, tid til å blogge, og style oss skikkeleg. Eg treng pedikyr, det gjer du og. Verkeleg. Fotsopp er usexy.

Hysj, hysj, hysj, ikkje protester. Eg veit dette er noko du vil. Du har sagt det til meg. Eg les det mellom linjene i kvart eit blogginnlegg.

Så trill ut kofferten no, eg sitt i taxien, eg er på veg. Hotellet har badebasseng, og gratis solkrem - faktor 100, og det er stabil wi-fi, du kjem ikkje til å sakne nokon. Ingen kjem til å sakne deg heller, det går så bra. Velunt ferie.

Ikkje babyen heller nei. Du veit det hadde vore umogleg, den står ikkje til gardinene på hotellrommet. Eg har sendt deg bilete. Har eg ikkje? Var vanskeleg, eg hadde ikkje mobilnummeret ditt, måtte leite litt. Takk og pris for at hustelefonen er på Gulesider.no.

Nei, ikkje legg på. Eg veit du er gira på å komme avgarde, men du veit ikkje kvar du skal møte meg enno. Eg er på veg til din nærmaste Deli de Luca. Eg har pakka lærbukser og pisk, eit par masker til kvar av oss, gummihandsker og ein sekk med kaninfor. Vi treng ikkje meir. Ikkje når vi har kvarandre.

Ja, Caroline, vår kjærleik er så forbudt at politiet burde vore varsla, men nok leik no, eg er på veg, eg er der snart. Eg kjem! Eg kjem! Kjem du?!


*klikk*


INGEN BLOGGARAR VART SKADA ELLER OPPRINGT I PRODUKSJONEN AV DETTE INNLEGGET. EIN KVEPS VART JAGA VEKK: KVIFOR ER DET SÅ MYKJE KVEPS I ÅR?!

tysdag 22. juli 2014

Hello Kalifat

Sommaren er travel, vi jobbar hardt med å oppnå vår draum om å verte kalif istadenfor kalifen. Noko som alltid har vore vanskeleg, då det siste ottomanske kalifatet vart oppløyst i 1924 og den komande mahdien og hans endelege kalifat lar vente på seg. Så klart, ein har jo alltids kalifatet til Ahmadiyyasekta. Eg likar dei. Eg gjer jo det. Deira noverande kalif er den femte i rekkja som har tittelen Khalifatul Masih, etterkomaren av messias, og har hatt hovudsete i London etter at hans forgjengar stakk dit. Og der ligg liksom problemet, kva er vitsen med å vere kalif om heile den muslimske verda er dødsirritert på deg? Ahmadiyya er ei kjempekjekk sekt, det er berre det at dei fleste muslimar meiner dei er hakket for sprø - då dei meiner at Messias dukka opp ein gong i India/Pakistan på 1800-talet. Dei er liksom islam sitt svar på Jehovas Vitner. Smak litt på det. Så nei, det er liksom ikkje den kalifen eg har lyst til å bli kalif istadenfor.

Nei, for å få oppfyllt min draum, måtte først amerikanarane velte Saddam Hussein (AKA Tande P med bart), og destabilisere Irak. Deretter måtte vi destabilisere heile regionen (lett som berre det, hallo), og særleg då Syria. Og så måtte jo sjølvsagt verdssamfunnet la vere å gjere noko for å hjelpe befolkinga i Syria, slik at dei kunne vende seg til sprutsprø islamistar som så klart tilbudte hjelp og ein evig straum av heilage krigarar og martyrar.

Og med det er jo scena satt for ISIS / ISIL å kunne etablere seg i Syria og Irak, og opprette det første skikkelege kalifatet på nesten hundre år og byrje å terrorisere sivilbefolkinga. Spesielt ille har det gått ut over dei kristne i områda dei har okkupert, men du må ikkje tru at rettruande muslimar slepp unna. Den sjølverklærte kalifen si tolking av islam er særare enn ein grinande klovn blant meklarane på Oslo Børs. Såeh... dei må gå.

Og dei har jo ikkje akkurat gjort ein stor jobb i å skaffe seg vener. Sjølv ikkje blant dei andre islamistiske opprørsgruppene i Syria er det store entusiasmen å finne for dei. Ei av dei er Jaysh al-Islam, tidlegare Liwa al-Islam (den islamske brigade), som under leiing av Zahran Alloush er ein gjeng på nesten 50 000 drittsekker. Men dei likar ikkje ISIS / ISIL og deira forsøk på å danne eit kalifat.

Difor har dei hamna på mailinglista mi med informasjonsmaterial om korleis eg skal bli kalif istadenfor kalifen, og korleis det nye kalifatet skal bli.

Eg fortel dette, i all hovudsak, for å forklare dette biletet som har gått sin sigersgong på Twitter.

Som de ser, så har han altså fått ein av dei fine Hello Kitty-notatbøkene med planar for kalifatet mitt, men eg veit ikkje om han har lest det og tatt til vet. Siste eg høyrde så var han framleis ein skjeggete dass, så eg tviler.

Men det er lov å vone. For ein dag, ein dag skal eg bli kalif istadenfor kalifen.

Utan å plage dei kule folka i Ahmadiyya-sekta. For dei er eigentleg berre søte. Med meir sans for humor enn alle jihadistane i Syria lagt saman.


tysdag 24. juni 2014

Litt meir Batman

Eg vert jo eigentleg aldri lei av Batman, sjølv ikkje etter at George Clooney ramponerte karakteren. Sjølv ikkje etter at Batfleck vart annonsert. Du har fått det med deg, sant? Ben Affleck skal spele Batman i Superman vs. Batman, oppfølgjaren til The Man of Steel.

Ja, eg har lagt vaken og tenkt ein del på akkurat det. Heile greia. Superman og Batman-kombinasjonar er sjeldan bra. Eg må vere ærleg. Eg likar dei ikkje. Og Ben Affleck? Joda... han er brukandes til mykje rart. Og eg har ikkje noko i mot å sjå filmar med han. Han har faktisk vakse opp dei siste åra og blitt ein dugeleg skodespelar og filmskapar. Men Batman?

Er du sikker?

Jaja, eg likar framleis Batman.

Trass alt.

Batman kunne ha blitt ferska in flagrante delicti med ein eller annan tenåringsgut i spandex, og eg hadde ikkje brydd meg.
Åja, det har kanskje skjedd allereie. Og sjå kor det bryr meg? Eg er kjempeglad for at Batman har funnen nokre gutar å dele livet sitt med. Vicky Vale var ikkje noko å samle på. Vi ha alle vore på henne. Godt for deg. Bruce!

Og godt for deg Bill Finger. Eg er sikker på at det var dette du hadde i tankane då du fann opp Batman og Robin. Eg fekk pittelitt pes i førre innlegg for å ha tilskriven heile Batmanskapinga til Bob Kane. Bob Kane var ein ganske frampå type, og han visste å posisjonere seg, og det er årsaka til at han er kreditert som skaparen av Batman. Han var teiknaren, ja, og sentral i skapinga, men hans originale utkast til denne flaggermusfyren var langtifrå suksessoppskrifta som ein endte opp med. Det var hans ven Bob Finger, teikneserieforfattaren, som tok namnet og skapte ein verkeleg flaggermus av Batman. Ikkje ein superhel, men ein topptrent superdetektiv, både gotisk og sirkusaktig. Og med ein tenåringsgut i sirkuskostyme på slep, joda.

Bok Kane tok ideane og klarte å selge dei, og saman lagte dei nokre av dei formative forteljingane. Dei gjorde det kanskje i lag, men det var Bob Kane som fekk æra.

Slik er livet.

Og det er sabla typisk.

Det er litt som når han der Bjørkelo prøver å ta æra for ting mullaen har gjort, slik han nyleg gjorde på podkasten Udannet. Fysjom for ein fyr. Ein av oss var jo på studenradioen og snakka om Batman òg for ikkje så lenge sidan, du finn opptaket av det på blætunes, eg meiner iTunes.

Det tok ein smule av... orsak til alle barnefamilier som satt og lytta på den søndagen. Det er framleis trygt å bruke ostehøvelen til mat. Og eg dømmer ingen. Ikkje Batman for sin seriepederasteri. Ikkje Tights for å gje meg ein mikrofon.

Eg dømmer ingen.

Joda. Eg gjer det.

laurdag 7. juni 2014

Laurdagsvilldyret!

Medan vi venter på at eg får fingen ut og skriv litt meir om Batman eller noko, så tenkte eg skulle følgjande observasjon med dykk. Det er laurdagen. Dagen då villdyret vaknar for mange. Og medan mullaen sitt her og retter eksamensoppgåver, så er ein av hans beste vener og tidlegare bloggekollega, jbq, ute i skauen og jaktar på varulv. Og det er jo eit villdyr, er det ikkje?

Når laurdagsvilldyret vakner er det ikkje alltid like trygt å vere i nærleiken. Dette gjeld særleg unge jenter. Noko den følgjande videoen synar godt. Videoen er forøvreg korkje safe-for-work, bra for sarte sinn eller for unge sinn. Ikkje minst fordi unge sinn ikkje var fødd då Michael "PedoBear" Jackson herja hitlistene med Thriller. Mine damer og herrer, la dykk forstyrre av Driller!


Nemnte eg at den ikkje var safe-for-work? Eg gjorde det, sant? Ikkje skuld på meg.

Og om du ikkje har sett den enno. Penis. Dukkepenis. Sex. Altså... ja.

Tenk at jbq skal gifte seg. Vi snakkar om mannen som i si tid gav meg tittelen mulla. All ære vere.

tysdag 6. mai 2014

Litt Batman


Eg er så gamal at eg hugser når Batman heitte Lynvingen på norsk. Det er ikkje alle fornorskinger av engelske ord og namn som er vellukka, og Lynvingen er vel eit av dei meir katastrofale. For kva i all verda tyder eigentleg Lynvingen? Og kvifor er Lynvingen kledd ut som ein flaggermus? (Kvifor Bruce Wayne kler seg ut som ein flaggermus er eit anna spørsmål, men det overlet eg til kvalifiserte psykiatre).

Kva har gått gjennom skallen på den norske redaktøren som fann ut at flaggermus... joda, dei flyr snøgt som lynet og har vinger, gjer dei ikkje? Lynvinge! Eller hadde dei berre ei liste med namn på superhelter som dei kunne trekkje fritt ut av. Skal vi vere glade for at Batman ikkje fekk namnet Raude Spurv og at Supermann ikkje vart Knust Avakado. Dette er verdt å tenkje på.

Lynvingen...

Det funker simpelthen særs dårleg. Det er liksom ingenting meir ein kan seie om det.

Batman er kult. Batman er faktisk genial. Han vart skapt av Bob Kane i 1939, og var frå starten av ein bortskjemt rikmansson som i nattens mulm og mørke kledde seg ut som ein flaggermus for å leike detektiv og løyse vanskelege krimgåter. Serien har alltid veksla mellom det tøffe detektivarbeidet og det lettare absurde, etterkvart som meir og meir fargerike skurker dukka opp for å utfordre detektiven og hans unge elskar læregut, Robin. Sekstitalets TV-serie om Batman med Adam West oppsummerar kanskje den leikande Batman best, med sin sirkusaktige framtoning.

80-talet gav oss ein tøffare Batman, særleg i kjølvatnet av Frank Miller sin Dark Knight. Psykosen som alltid hadde vore ein del av Bruce Wayne-Batman dynamikken skulle no komme tydlegare fram, og han skulle bli enno valdlegare enn tidlegare. Og vi likte det.

Batman er simpelthen genial. Nyleg vitja eg Studentradioen i Bergen og prata ein times tid om Batman. Og så trur eg det finnes ein 40 minutt med ekstra pludring om ostehøvler og teikneserier som skal leggjast ut. Det har ikkje dukka opp enno, så vi får berre vente.

I mellomtida kan vi trøyste oss med at Batman er beintøff. Så tøff at han ein dag i framtida vil redde oss frå maskinveldet. Ja, om nokon er ein match for Terminator og Skynet... så er det Batman. For Terminator er òg kult. Så istadenfor eit radiopptak av meg, så gjev eg dykk dette:
30 years have passed since Bruce Wayne survived Skynet's nuclear blasts in August of '97. Iron demons now roam the planet, and without the requirement to defend the innocent against crime and injustice, Wayne has seeked refuge in the bomb shelter that saved his life; the Batcave.

Having scavenged the wasteland for resources, he discovers the radio of a dead soldier. There is static over a frequency. Flesh and blood is rising up to the west. With The Stinger; a riot control vehicular unit built before the apocalypse along with a refitted bomb blast vest, Batman makes his way across what remains of the United States to join forces with the man determined to neutralize the electronic menace - John Conner.


Men for all del... om du tykkjer det er litt smålåten med ein animert crossover med eit filmunivers. Kva om du køyrer på med Batman og to filmunivers?

Hadde eg ikkje inkludert denne, så hadde folk klaga. Dagens trivia: Jokeren speles her av Joshua Andrew Koenig, som døde i 2010. Han var son av Walter Koenig som spelte Chekov i Star Trek, og Alfred Bester i Babylon 5. Han er no aktuell med pilot til ny Star Trek serie fianansiert på IndieGogo.

Så medan vi venter på opptak frå Studentradioen, kva er din favorittversjon av den psykotiske flaggermusmannen?

måndag 5. mai 2014

Maidans! Maidans!

Det er mai! MAI!

Herregud så tida flyr! 2014 er ein racer! Men i mai må vi stogge litt opp og dra ein tradisjonell maidans.


Det kan vel ikkje gjerast betre enn dette? Heile mai oppsummert, vår kåte natur satt på spissen! Orsak til alle som las tittelen og forventa at eg skulle skrive noko om Maidanrørsla i Ukraina.

Kvifor sitt ikkje du og ser på The Wicker Man no forresten? Den er obligatorisk. Ein av mullaens absolutt favorittfilmar. Ikkje den nye med Nicholas Cage så klart, den kan berre la vere å sjå, men den originale hedenske klassikeren med Christopher Lee. Filmen som satt klassisk hedendom i strid med puritansk kristendom. Som synte oss korleis ein hedensk samfunn faktisk kunne sjå ut.

Og filmen der Britt Ekland strippa og hadde seg med ein vegg. Good times.

Gå og sjå den. Garantert vårstemning!

Om det er for mykje for deg, kva med litt teutonsk dans frå Belgia?

 
For slik kan det og gjerast. Kva er din favorittdans, kjære lesar?