Negre og små kvite jenter

Musikk. Musikk er ein av mange magiske uttrykksformer vi menneske har for å snakke om det som angår oss, det som er aktuelt og viktig. Musikk, før det hamnar i hendene på kyniske plateprodusentar og talentlause mehe handlar om noko, noko meir enn pengar, rumper og whatnot.

Musikk kan faktisk vere dagsaktuell og generelt i ein og same vending. Musikk kan gripe tak i noko som skjer her og no, og samstundes nytte det til å seie noko på eit generelt nivå. Til dømes om raseforhold. Om negre og små kvite jenter. Dette som all aktuell, politisk kunst. Som alle folkelege uttrykk som er levedyktige.

Kvifor sitt eg og surrar om dette? Fordi denne er genial.


Den er faktisk meir genial enn originalen!

Naboen min har store testiklar, yeah!

Eigentleg ikkje, for ho er ei lita orientalsk jente.

Eg likar å kalle det folkemusikk.

Få dei ut! Og lås døra etter dei!

Våre vener i Framstegspartiet er i vinden att, eller skal vi seie i lufta, etter at nok ein av deira lause kanonar har opna ild i lause lufta. Vi tar oss sjølv stadig å lure på om ein einaste kanon på den skuta der er bunden fast, men det får no så vere. Denne gongen er det Per Sandberg som har komen med eit verkeleg gullkorn om sigøynerar, for sidan dei er ein "straum av kriminalitet og tigging" bør dei stoggast ved grensa. Problemet med dette er sjølvsagt at det er etnisk diskriminering, eller rasisme som nokon vil kalle det.

Det er dei som trekk linjene til den klassiske jødeparagrafen som nekta jødar (og desse hersens jesuittane) adgang til kongedømet Noreg. Og det er jo ein heilt kurant samanlikning, for all del. Andre har hevda at det er rein fascisme, og det er jo sludder, for i motsetnad til Per Sandberg så er ikkje fascismen i sin essens rasistisk. Det er nok meir redeleg å anklage Sandberg for å vere rasist.

Heldigvis er Framstegspartiet godt trent i å handtere lause kanonar, då det går av ein i veka. Minst. Noko som fordrar spørsmålet; seier ein tilitsvalt i Framstegspartiet noko dumt, og det er ingen journalistar i nærleiken til å få det med seg, har då ein tilitsvalt i Framstegspartiet sagt noko dumt? Dette har haldt meg vaken i natt, for å seie det slik. Zen, bitches.

Etter ein snøgg omrokkering har dei no fått endra ordlyden til noko som dei politiske korrekte brunskjortene der ute lettar kan akseptere. Dei er jo så smålege og hårsåre desse antirasistane, så no foreslår FrP følgjande:

"Politiet kan med hjemmel i Politilovens paragraf 7 stanse grupper med organiserte romfolk, bulgarere eller franskmenn på landegrensen fordi man av erfaring vet at disse menneskene bryter den alminnelige ro og orden og samtidig er det bevist at mange bedriver kriminalitet."

Og det er vanskeleg å seie noko på, for kva i helvete har franskmenn bidratt med anna enn bråk? Dei er eit underlegent folkeslag, som ikkje gjer anna enn å snakke uforståeleg eksistensialistisk piss og drikk vinen vår. Og så tar dei kvinnfolka våre. Kva bulgararane har gjort er eg usikker på, men eg forstår ikkje dei heller noko særleg, og dei virker jo litt kriminelle. Dei ser kriminelle ut iallefall. Det viktigaste er at franskmenn, som gjerne er jesuittar og anna papistpakk (hugs det!) haldast ute av kongedømet Noreg.

Få dei ut! Og lås døra etter dei!

Uheldig namneval

The Courier Company, 1890

Eg lurar ofte på kva som foregår når bedrifter skal finne namn, anten på heile organisasjonen eller avdelingar. Alt tyder på at det er klassisk komitearbeid, der forslaget som til slutt vert stemt inn, vert stemt inn når alle er gode og slitne klokka tre om natta og all form for kritisk sans har blitt fullstendig brudt ned. Og det er ikkje måte på kor langt dette kan brytast ned. Vi har alle sett det. Det er jo ein grunn til at vi alle satt og haldt pusten her i landet då Statoil og Hydro slo seg saman... herregud så gale det kunne gå. Heldigvis greip fagforeiningane inn mot nattlege komitemøter, og det verste som kom ut av denne perioden var ein lettare homofil rosa Statoil-logo.

Og Noreg kunne puste letta ut.

Nyleg kunne glupingane i Oslo bruke ei lita formue på å finne ut at trikken skulle heite Sporveier att. Gratulerar.

Men det har jo vore verre tilfeller oppgjennom åra. Slik eg snubla over no nyleg. I 2009 investerte den russiske energigiganten (ein av Statoil sine rivalar om du følgjer med i timen) heftig i Nigeria. Det vart oppretta eit eiga nigeriansk underbruk av Gazprom. Og kva skulle bornet heite? Nigaz.

All kritisk sans brudt ned, knust mot bakken og strødd som sand, ørkensand i ein sandstorm.

Det er vakkert.

Falken flyr! Endeleg!

Kampen mot kommunismen, for mange er den minst like viktig som kampen mot bompenger og Pandamonium. Særleg for fascistar og tillitsvalte i FrP er denne kampen frykteleg aktuell til ein kvar tid. Ikkje at det er ein samanheng her då, trass kva sinnsforvirra svensker likar å påstå. Ein stad der slikt har vore eit brennheitt tema er Portugal, dette lille siviliserte landet ved sida av Spania. Ja, dei var jo eit lite fascistisk paradis, og dette har avfødd ein del reelle og ein del fiktive historiske fenomen. Som Kaptein Falk, eller Capitão Falcão som karen heiter på originalspråket. Her i moskeen vart vi obs på denne antikommunstiske facsithelten då ein trailer for ein TV-serie som dokumenterte hans eventyr dukka opp i 2011.

Men meir skjedde det ikkje. Trass iherdig oppmoding frå underteikna mulla på mail, kom liksom produksjonen på denne dokumentarserien aldri nokon veg. Alt kunne tyde på at vi var dømd til å leve i mørkre og uvisse.

Til no, i dag kunne faktisk våre portugisiske kameratar openberre for Facebook at produksjonen endeleg var i gang. Ikkje på ein serie, men på ein 90-minutt lang film. Falken flyr! Endeleg!

Eia! Eia! Alala!

Eg vonar han tar for seg Pandamonium i tillegg til kommunistar. Kommunismen er jo litt passè.

Baconkampf?

Det skal ikkje vere lett å forstå seg på nettkultur, verkeleg ikkje. Og når ein drikk på jobb, så er det frykteleg lett å blande kort. A skjer, B skjer, difor må det vere ei samanheng, eller kva? For å gje eit lite døme; på nettet er det mykje pornografi, frykteleg mykje pornografi, saftig vulgær sex festa til film og bilete til stor forlysting for alle og ein kvar. Eit anna fenomen eg har notert meg er at kollektivtransport berre vert dyrare og dyrare. Dette kan tyde på at folk tener så mykje pengar på å produsere porno at dei har råd til meir buss, alternativt at folk er heime og ser på porno og difor ikkje tar bussen, og difor går prisane opp for dei som faktisk er att. Færre om byrda liksom.

Du ser ikkje samanhengen?

Vel då veit du korleis eg hadde det, då sjølvutnemnt kritiker til leike Aksel Kielland slo eit slag for internettkulturen og ville demonstrere at han hadde oppdaga eit feneomen som kalles meme, og i den samanhengen argumenterte for at å like bacon er å delta i ein kulturkamp mot islam.

Atteva?

For det første... HÆ?!

Om bacon er ein del av ein kulturkamp, så er det kampen mot helsekostekspertar og folk som vil ta frå deg alt som er godt i livet.

For det andre... bacon er ei FRUKT! Kor vanskeleg kan dette vere å forstå?

For min del kokte denne kronikken ned til noko slikt som dette:


Og då har du vandra langt ut i bushen. Lett for, når ein er lettare forvirra og full på jobb.


Etter å ha lest Kielland sin tekst ein del gonger er vi framleis uvisse om han er i mot islam eller bacon, men ein ting er visst, at her i moskeen vil vi gjerne ha båe to. Sprøsteikt, deilig islam og egg. Mmmmmmm. Og saftig vulgær porno sjølvsagt. Og billigare kollektivtransport.

Det heng sikkert saman.

Kamprapport: Karmøy

Mullaen er alltid nyfiken på framande kulturar, og kor langt dei har komen i retning av sivilisasjonen. Denne gongen gjekk turen til Karmøy, nærare sagt til Skudenes som med sine i overkant av 3000 innbyggjarar sjølvsagt har bystatus. Sjølve Somarbyen har TV2 erklært denne rustiske staden. Mtt mål for turen? Å finne ein lokal moské slik at eg kunne få unnagjort ein bøn eller to.

Det skulle vise seg å vere lettare å sagt enn gjort. Trass i at Karmøy og Skudenes ligg kun eit steinkast frå Araberbyen Haugesund. Ein skulle jo eigentleg tru at det var som fot i hose, og at ein eller annan oljesjeik hadde spytta i eit par kroner for å reiste ein minaret eller to, eller i det minste ei TV-stove med nokre bønneteppe slengt rundt.

Det manglar jo ikkje på gudsfrykt blant dei innfødde. Så snart eg var over brua til Karmøy vart eg presentert for eit bedehus, og så enno eitt, og så enno eitt. Etter fire av desse kunne sjåføren min melde at området vi skulle inn i, var verkeleg religiøse. Der var det eigentleg berre eit par bustadhus klemt innimellom bedehusa.

Og det er jo ikkje som om dei er tomme skall. Ved minst eitt høve såg eg den unge lokalbefolkinga myldre rundt inngangen til eit av desse bedehusa. Dei straumde til som laks opp elva for å gyte. Og det var jo noko fiskeaktig over dei. Det lille eg fekk sett av dei, iallefall. Var ikkje så lett å studere andletet deira, dei hadde mørke kapper med hetter, og andleta vart berre lyst opp av faklane dei bar med seg.

Poenget er altså at det var haugevis av bedehus der. Det var så mange bedehus der at eg ikkje kunne kaste stein, utan å knuse eit vindauge på eit av desse husa og få ein bøling med sinte fiskemenneske med faklar etter meg. Og slikt må ein jo syne omsyn for.

Haugevis av bedehus, men ingen moské. I was looking for Mosque in all the wrong places. The wrong places er her altså Karmøy.

Men for all del, det var ein koseleg stad dette, med klassisk pre-urban bebygging. Smale gater, fine trehus og trivelege menneske som stirra framandkaren i senk.

Og Johannes, den geriatriske kafeeigaren kunne servere nydelege vaflar med skjelvande hand.

Og det i verkeleg viktorianske omgjevnadar. Seriøst, det var meir dill og dall der enn i moskeen min!

Skudenes har òg ein sjølvbetjeningsbokhandel som er verdt å få med seg.

Og sist, men ikkje minst, så har dei ein nesten ekte månestein som er fleire milliardar år gamal. Eldre enn sjølve skaparverket ifølgje nokre lokale kommentatorar.

Så det var jo verdt turen, sjølv om eg ikkje fann nokon stad å be. Riktig så triveleg var det. Sjølv om eg føler at lokalbefolkinga i Skudenes fekk eit litt feilaktig inntrykk av meg.

Altså... eg skulle jo berre ta ein liten dukkert, og så sovna eg... eg vil hevde at dette var å overdrive litt.

Men er det slik det skal vere... så reiste eg like så godt heim. Dei er gærne desse Skudenesbuane.

Fest for ei bok! (Bergen-edition)

Såeh... det har gått nesten ein månad sidan Gi meg en scene! Norsk blogghistorie - ti år med terror, traumer og dagens outfit såg dagens lys, og Oslo var åstaden for ein liten fest. Men som dei vestlandspatriotane vi er her i moskeen insisterar vi på at boka er verkeleg ikkje utgjeven før vi har hatt ei lanseringsfest i Bergen òg. Vestlandets hovudstad er det som verkeleg tel, og det er Litteraturhuset som vert vertskapen i dag når vi sparkar i gang.

I panelet er han derre Bjørkelo, i lag med vakre menneske som Kristine Tofte, Elisabeth IC og Hjorthen, og Den Unge Herr Holm skal styre showet. Forhåpentlegvis vil han teikne litt, medan desse andre kan signere, preike og blotte seg for publikum. Og ja, publikum, det er deg det.

For det er jo noko med blogging, det forlangar jo ei scene av eit slag. I dag skal det pratast i det vide og det brede om kven desse bloggarane er, på nett og i røynda, og om det er ein samanheng. Er mullaen den same i sin online moske, som han er på gata? Den som kjem på litteraturhuset ikveld får svaret.

Vi gler oss. Ta med pengar til bok. For vi må liksom selge noko av den og for å rettferdiggjere galskapen. Og med galskap meiner eg sprudlevin.

Vel møtt, folkens!

Sanninga om "slaget" ved Yavin

Jada, jada, vi har jo høyrd den offisielle soga. Om korleis opprørarane skal ha øydelagd den såkalla dødsstjerna. Det finnes så mykje som er så grundig feil med den soga. Kvifor så stor forskjell på forklaringane om kva romstasjonen var? Var den eit våpen, eller var det ein mobil gruvelaser? Opprørarane er iallefall ikkje til å stole på, men den offisielle soga er ikkje meir truverdig den heller. Noko som kjem klart fram i denne dokumentaren.


Nemleg, ja! Det var eigentleg det eg mistenkte! KONSPIRASJON!

Via io9.

Ondskapens hotell

Har du sett The Shining? På norsk kjend som Ondskapens hotell?

Kubrick si klassiske filmatisering av Stephen King sin roman er rekna som ein av skrekkfilmhistorias perler. Historia om eit hotell som har ei så mørk og grusom historie at det driv dei besøkande til vanvidd. Sånn kort fortald iallefall. Sjå den.

Det heile minner meg om eit hotell på veskysten av amerika, i California.

"Last thing I remember, I was 

Running for the door 

I had to find the passage back 

To the place I was before 

"Relax, " said the night man, 

"We are programmed to receive. 

You can check-out any time you like, 

But you can never leave! "

Det heile minner meg òg om eit hotell som har opna i Kina. Handuou Panda Hotel. Ja, du høyrde rett. Eit jævla pandahotell midt i kommunistkina. Og denne gongen er det ikkje eit hotell for pandabjørnar, men eit der menneske skal indoktrinerast, og lære seg å vere omringa av dei svartkvite jævlane som våker over dei. Ikkje berre er hotellet full av tøybamsar, men betjeninga - eller skal vi heller seie vaktane!? - er sjølv kledd ut som pandabjørnar.

Foto: Reuters

Foto Reuters

Det er jo openbart kva som foregår her. I dag eit hotell, i morgon ein fangeleir, ein arbeidsleir! Vi skal verte vant til å vere omringa av dei til alle døgnets tider. Under konstant vakthald. Det heile er openbert! Har du aldri tenkt kor lett det er å omdanne eit hotell til eit fengsel? Hææææ?

No fekk du noko å tenkje på, ja. Forbanna skandale er det!

På tide å planlege ein aksjon. Ei bambusforma bombe eller noko... knus fengslet, før det vert bygd!

Få ein latsabb ut av sofaen

Om du er som mullaen så har du opplev at den norske verdsveven er beleira av folk med den heller difuse diagnosen ME. Dei har så mykje smerter, og så lite energi. Dei orker ikkje å jobbe, dei orker ikkje å lage mat, dei orker knapt å slepe rumpa si mellom sofaen og senga. Det vert hevda at alt dei orker er å sitte dagen lang på Twitter og Facebook og jamre over kor lite dei orker, og skrive eviglange blogginnlegg om alt dei ikkje får gjort. Men dette stemmer ikkje, for dei masar jo faen meg om alt anna, heile jævla dagen. Politikk! Kunst! Litteratur! Miiiiljøøøø, neglelakk og dyrevern! Og verst av alt interiør og cupcakes! For svarte svingande! EG VERT GAL! Hysj folkens, eg prøver å jobbe!

Dette er eit samfunnsproblem, for vi må faktisk lide oss gjennom all den teksten dei produserar. Lediggang er rota til alt vondt seier dei, og det er snickers og twist. ME er rota til alt vondt.

Så då vart eg glad då Maria Gjerpe, frå Marias Metode, meldte meg om eit nytt prosjekt ho har stabla på beina for å finansiere vidare forsking på ME på Haukeland sjukehus. Eg overlet til henne til å fortelje om detaljane sjølv. Ho er ein av få som har vore heldige å få testa Rituximab. Ein medisin som ser ut til å hjelpe mange med ME-diagnosen. Vore tapre myndigheiter derimot frykter konsekvensane av å sparke latsabbane ut av sofaen sin, og har ikkje ville finansiert eit vidare studie med dei naudsynte 7 millionane. Småpengar i det store og det heile. Det tyder at det er kampanjetid, og at tafatte opposisjonspolitikarar kan late som om dei bryr seg meir no enn når dei sitt og stemmer over statsbudsjettet.

Heldigvis er denne kampanja ikkje avhengig av det ME-ramma Stortinget, kampanje vil at du, og meg, skal bidra. Via ei Crowdfundingside kan du bidra til å gjere prosjektet til ein realitet. 7 millionar treng dei, for å teste ut Rituximab (prøv å sei det kjapt ti gonger etter kvarandre!) på 140 latsabbar. Hittil har dei samla inn nok pengar til fem sytalause drog. Det er ei god byrjing. Men det er kun ei byrjing - på 90 dagar er målet å få ein haug av desse snyltarane ut i aktivitet att. Ikkje fordi at vi treng meir arbeidskraft i dette landet, men fordi min Twitterfeed drukner i deira engasjement.

Om vi berre klarar å tynne ut rekkjene på Facebook og Twitter med ein liten brøkdel, så har vi gjort eit stort framsteg.

Så ikkje ver feig, bidra! Gjer det for latsabbane, gjer det for mullaen, gjer det for NASJONEN!