søndag 26. juli 2015

Kunsten å negge, illustrert av barter og ein belgiar.

For ikkje så lenge sidan så spytta underskrivne ut ein artikkel om moderne sjekkekunst. Den er sjølvsagt verd å lese, men eit av dei meir fascinerande konsepta dei såkalla sjekkeartistane fartar rundt med er negging. Ideen om at ein skal seie noko negativt eller halvvegs negativt for å gjere nokon meir interessert i deg.

- Hei du, den genseren var ikkje så fin på deg. Du hadde kledd grønt betre.

Eller, meir klassisk, til kompisen som ditt mål er ute med

- Huff, ho fattar jo ingenting. Du kan pynte henne, men du kan ikkje ta henne med nokon stad?

Dette skal demonstrere din manglande desperasjon og interesse (dette skapar jo så klart interesse), og så skal det sjølvsagt slå beina under sjølvtilliten deira slik at dei vil ønskje at du stadfester deira verdi i løpet av samtala.

Og whatnot.

Det er ikkje særleg imponerande teoriar som ligg til grunn, sjølv om det kan fungere. Dersom du er morosam eller har sjarm. Alt fungerar om du er morosam og har sjarm. Som meg. Ditt nek.

Og så må du jo sørge for at mottakaren er open for det. At de beggje er i marknaden for det same, og forstår kva som foregår. Om ikkje står du berre å fornærmar nokon.

Og det er ikkje så sabla kult om mottakaren er den underdanige forhaldet og alt han eller ho vil er å bli sett, og rørt ved. Avogtil er alt som skal til ein klem eller at ein imøtegår ein berøring. Fleire potensielle romanser har grunnstøtt her. Årsaka kan vere så mangt, mild autisme eller at ein er belgisk, men resultatet er det same, at eins utkåra vert utilsikta forsmådd. Ingen har skildra dette betre og meir empati enn Agatha Christie:

Hastings strekk seg her ut mot sin partner, eit varsamt teikn på at han ønskjer Poirot si hand, hans berøring, hans hud mot sin. Poirot snappar opp signalet, og den lille kokette berøringen av håret hans er eit steg i riktig retning sjølv om det gjer han forlegen. Poirot har som du forstår misforstått det diskrè signalet litt og vel å eskalere sjekkesituasjonen med ein neg for å demonstrere verdi. Han går laus på det kjæraste ein mann har, hans andletshår og gruser slik det siste av sjølvtillit Hastings har. Hastings halter derifrå med eit grøss. Han føler seg uelska. Ikkje berre det, umogleg å elske, for hans bart er patetisk. Ikkje ein prydgjenstand slik Poirot fortener i sin partnar.

Og slik held det fram, i bok etter bok, den evige dansen mellom Poirot og Hastings. Der Hastngs den evige subdominante elskar prøver å vinne gunst hjå den lite empatiske Poirot som trur han må kue Hastings ytterligere for å forføre han. Bøkene om Poirot er kanskje ein av dei betre demonstrasjonane av kor fånyttes negging er, som ein kan finne i homoerotisk kanon.

Og den subtile dansen gjev jo det heile eit litt ekstra pirrande aspekt enn den ein er vant med frå andre homoerotiske verk, som Batman.


torsdag 9. juli 2015

Eit godt nerdeår

Den som laga dette og som eg har stole den av, har ikkje heilt forstått at eit spørsmålsteikn er eit avgjerande trekk ved spørjande setninger...
Det er godt å vere ein aldrande nerd i 2015. Det virker som om heile verda byrjar å ta oss att. Vi som har vore litt sære og lest teikneseriar, science-fiction og fantasy, vi som har sett filmar med eksplosjonar, effekter og eksistensielle spørsmål eller har spelt rollespel til vi vart blå i trynet. Det kan ha noko med at den generasjonen som gjorde slikt no er såpass gamle at vi kontrollerar produksjonsmidlene.

Nesten alle storfilmane som kjem ut i år er science fiction eller fantasy, basert på bøker eller teikneserier. Og som om ikkje det var nok, dei aller største filmane på lista er: Star Wars, Mad Max, Jurassic World og Terminator.

What's not to like?

Så klart, dette er jo berre toppen av isfjellet kva gjeld remakes, reboots og oppfølgjarar. Noko fortel meg at nokon har gått frykteleg tom for idear der borte i Lalaland.

Og ja, mesteparten av dette vert ræl, men nokre gullkorn er det jo. Mad Max: Fury Road er skikkeleg moro i god 80-tals stil. Den er djup i sin manglande djupnad. Det er biljakt, skyting og eksplosjonar. Filmens store styrke er at han gale Max hamner i skuggen av nye karakterar som er langt meir interessante. Og medan det er openbert at Max er sprø og har gode grunner til det, så bruker filmen aldri tid på å utdjupe det. Kvifor skal ein det liksom? Han treng ikkje noko forløysing. Han har blitt ein naturkraft. Ein motorisert øydeleggjande naturkraft.

Og så fekk eg sett Jurassic World her forleden. Kan ikkje seie eg angrar. Så den mangla litt av sjarmen til originalen, og det var meir ein reboot enn ein oppfølgjar. Dei fortel historia på nytt, med litt heftigare effekter og dinosaurer. Og med litt mindre sjel, men det er mange år sidan eg var grinebitar på kino. Eg lo. Eg lo av absolutt alle dei dårlege kommentarane, og eg rista og skreik kvar gong eit menneske døde på grusomt vis.

Eit lite problem var kanskje at salen var heilt stum. Er det meg det er noko i vegen med, eller er det resten av dykk?

Neste på lista er Terminator. Eg gler meg. Forventar innhaldslaust tullball med Arnold og eksplosjonar. Vanskeleg å verte skuffa då.

Og så er det altså Star Wars til jul. Av Jar Jar Abrams. Eg klarar ikkje å la vere å ha forhåpninger etter den førre traileren.

Men innerst inne veit eg at det går til helvete. Det er Jar Jar Abrams trass alt. Oh well. Det er som med alt anna ved jula - ventetida som er best. Star Wars advent.

Og dette er jo berre nokre av filmane vi kan kose oss med som er supernerdete. Og sjølv om alt er av dalande kvalitet og billige kopiar av mine draumar og fantasiar, så er det i det minste i 3D. Det tel jo for noko.

Det er godt vere nerd i 2015.

Det gjer nesten opp for kor kjipt det var å vere nerd på 80- og 90-talet.

Nesten.

onsdag 8. juli 2015

Hello Kitty-dryss (og litt satanisme)

For dei som lurar, så veks framleis Hello Kitty-samlinga med stadige dyss av godsaker. Det kjem truleg ein gjennomgang i september-oktober, men eg lover ingenting. Og ja, vi her i moskeen er veldig spente på moglegheita for ein Hello Kitty-film. Det kan umogleg bli dårleg. Det finnes ingenting dårleg som har Hello Kitty-stempelet på seg. Og her i moskeen sett vi pris på alle Hello Kitty-ting vi får tilsendt, samt nyhendesaker som gjeld denne vakre nihilistiske drottninga utan munn!

Keep it coming!

Som nokre kanskje veit, så fyller mullaen år i desse tider, og han har fått ein pose med fine ting frå nokre av landets flottaste barn. Så då må eg nesten dele med dykk!

Hallo? Beste førehandsgåva mullaen har fått på minst eitt år!

Strengt tatt finn vi alt her ein mulla treng for ein vellukka sommar!
For om eg finn ut at eg vil på ein biltur, så treng eg ikkje lenger bekymre meg for å få sol i auga når eg sitt og pludrar for meg sjølv i baksetet. Kvifor har eg ikkje tenkt på dette tidlegare??
Og det er ikkje berre i bilen eg kan henge opp ting! Eg har fått kunst eg kan henge opp i moskeen! No må eg berre finne den perfekte staden for det. Eit fargelagt bilete og eit handteikna bilete. Ekte kunst!
Og når eg er framme der eg skal, så treng eg verkeleg ikkje keie meg! Eg har hoppetau. Kulaste, finaste hoppetauet nokonsinne. Eg klør etter å springe ut på vegen og hoppe litt. Og eg er sikker på at dei kan brukast til å garrotere mine fiendar òg om eg vil... hmm... det burde eg kanskje ikkje fortelje...
Jaja, om det vert mykje søl med garroteringa så har eg alltids to papirduker eg kan leggje fram. Dei fungerar og fint sidan mullaen har veldig mange sølete venner, så no kan han trygt invitere dei på middagsbesøk.

Og når eg har hoppa, garrotert og spist til eg er heilt utslitt kan eg benke meg ned og gjere det eg likar best å gjere om sommaren.
For eg fekk denne nydelege boka som eg har sikla på lenge. Per Faxnelds Satanic Feminism er hans doktoravhandling utgjeven her som ein seks hundre siders murkloss. Og den er signert. Relevans spør du? Kva er ikkje satanistisk feminisme om ikkje å dyrke nihilismens og det store intets gudinne, Hello Kitty! Dotter av Azathoth, Cthulhu og alle universets svarte hol!

Og satanisme matcher desse kjøleskapsmagnetane som ein ungpike donerte til moskeen tidlegare i sommar.
Er ikkje dei søte? Jo, dei er det. Det følgde med tidenes fine flaskebrikker som òg var perla.
Apropos gårsdagens innlegg, liksom. Kva er greia med perling for tida eigentleg? Det virker veldig in. Eg har eit Hello Kitty-perlesett montert i bokhylla, men har ikkje noko bilete av det nett no. Eg har derimot mottatt perla ting tidlegare!

Så kva er greia folkens? Er det noko hipster-opplegg eg ikkje har fått med meg enno?

Eg anar ikkje. Alt eg veit er at Hello Kitty er satanistisk feminisme, og det drysser over meg!

tysdag 7. juli 2015

Mullaen ranter om Star Wars og Tie Fighter


Okay, folkens! Tillat meg å nerde litt. Berre pittelitt.

Dei av dykk som held ut med mine lange skrivepauser for tida, har kanskje fått med seg at eg likar Star Wars.

At eg er... ein Star Wars-nerd. Og ja, eg gler meg faktisk til Jar Jar Abrams sin nye Star Wars-film, og filmen som kjem til neste år. Dette trass i at det er rimeleg store sjanser for at det kjem til å verte rævva. For kvatid klarte eigentleg Jar Jar Abrams å gjennomføre noko? Gode idear i massevis, men så tryner det, som med Alias og Lost. Eller så berre drit han i alt og lagar Star Trek. Eg mistenkjer at verdas Trek-fans har satt ein pris på hovudet hans no.

Men Star Wars. Det er lite som kan øydeleggje med ideen Star Wars hjå ein ekte fan. Det er barndomsminner. Og barndomsminner er anten veldig sarte (og knuser når du påpeiker at det er noko litt creepy og pedofilt over Jul i Skomakergata) eller så er dei sterke og umogleg å knuse (Kva meiner du Star Wars Christmas Special? Aldri høyrd om. Eksisterar ikkje. Og om det eksisterar så er det superbra!).

Star Wars vart ikkje øydelagd då eg såg julespesialen nei, eller Ewok-filmane, eller Ewok-serien... eller Droids. Star Wars vart ikkje øydelagd av dei nye filmane, sjølv om enkelte personar (I'm looking at you Darth Whiney!) gjorde sitt beste for å besudle historia. Ikkje ein gong då Lucas solgte heile sulamitten til Disney og dei fann ut at ingenting i bøkene eller teikneseriane eller... ja... noko som helst lenger var offisiell Star Wars-historie, vart barndomsminnene øydelagd. Star Wars er Star Wars. Skjønar?

Greitt, eg sporar snart av, så det er på tide å hente seg inn. Det eg vil fram til er noko av det kjekkaste eg veit ved Star Wars. Ved sida av historia og herlege karakterar, ein mytologi og moral som ein kan drøfte til ein vert blå i trynet, så er det jagerflya. Ikkje minst imperiets Tie Fighters.

X-Wingar, Y-Wingar, A-Wingar, B-Wingar, Millenium Falcon og alt dette andre er bra, men det er noko med Imperiets Tie Fighters som suser over skjermen som gjev meg gåsehud. Enkle, enkeltmannsskip, utan skjold, utan oksygen og utan høve til overlyshastighet. Dei er det perfekte symbolet på Imperiets militære filosofi og menneskesyn - i enno større grad enn dei mangfaldige stormtroppane dei kastar på alle problema sine. Korleis? Jo, dei satser på kvantitet og overveldande makt framfor anna - med ein dæsj fryktinngytande biletbruk.

Ein Tie Fighter pilot treng ikkje å overleve: dei har tusen til. Skipet treng ikkje å vende attende, dei er billige å produsere: to enkle motorar og nokre kanonar. Og likeeins - kva i all verda skal piloten med oksygen?

Ikkje berre er dette effektiv ressursbruk, men det motiverar pilotane til å gjere sitt beste. For ein liten feil, ein manøvreringstabbe og *poff* så er karriera over. Dei fleste stryk med i sin første kamp. Dei som er gode overlever kanskje fleire, men berre dei beste overlever lenge nok til å verte forfremma ut av jagerflyet.

Eg seier ikkje at det er så veldig humant av Imperiet, det er berre effektivt. Og det må ein jo respekterte.

Dei av oss som likar desse flya kunne på nittitalet kose oss med ein romsimulator som fokuserte på Tie Fighter-pilotar. Det heitte simpelten Tie Fighter og er eit av dei beste spela nokon sinne gjeven ut. Slik er det med den saka.

Herregud, då! Berre sjekk den introen. Eit solid stykke awesome der. Akk, ja. Dei lagar ikkje slike spel lenger.

Heldigvis finnes det alternativ for oss eldrande nerdar med fast inntekt og laust vet. Mullaen har difor byrja å samle på figurar til X-Wing Miniature Game. Eit strategispel frå Fantasy Flight Games der ein styrer skvadroner av X-wingar og andre skip - deriblant Tie Fighterar  i kamp mot kvarandre. Vi snakkar om eit solid sugerør ned i moskeens finanser.


Ja, det ser ikkje så spennande ute her og no, men pokker det er gøy. Altfor gøy.

Og så frykteleg, frykteleg nerdete. Eg føler eg regresserar mentalt kvar gong eg pakkar ut ein figur og byrjar å pønske på korleis eg skal bruke det.

Det er litt slik som dette:

Berre ikkje heilt. Okay? Mitt indre manchild fryder seg. Ungkaren i meg tenkjer at det er noko alvorleg i vegen.

Men det er Star Wars. Det er Tie Fighterar. Det er automatisk kult. Mitt indre manchild vinn.

Det indre manchild er på frifot. Og har kontroll på lommeboka.

Oh well. Så no kan de sikkert lure på kva som fekk meg til å fortelje alt dette? Og bryte alle regler for god struktur av tekst. Er eg sponsa? Får eg pengar for dette? Nei... eg er enklare enn som så. Eg snubla over ein film, ein vidunderleg liten amatøranimasjon av YouTubebrukaren OtaKing77077. Han brukte 4 år på å lage denne filmen inspirert av spelet Tie Fighter og japansk animasjonsfilm. Og den er belønning nok for å ha lest så langt i teksten.


No skal eg gå og byggje Star Wars-Lego. For mitt indre manchild har transcendert behovet for å ha nevøen sin i nærleiken for å gjere det.

Kva likar du best ved Star Wars? Og kor fritt er ditt manchild?

onsdag 8. april 2015

Gode gamle Fanta

Her i moskeen er vi glade i Fanta, men drikk det altfor sjeldan. Det kan hende det har noko med at vi prøver å unngå sukkerprodukt å gjere, og kanskje ein eller annan stad inni oss har vi ikkje heilt gjett opp tanken på å ikkje kjøpe Coca Cola produkt. Om det er det sistnemnte så ligg det langt der inne, altså, heilt på botnen der anarkiet framleis rår i mi sjel, for resten av meg har gjett fullstendig opp og har omfamna konsumkulturen som om det skulle ha vore ein tapt tvillingbror. Uansett, så er ein kald Fanta ganske forfriskande og godt. Og vi nærmar oss 75 års jubileum for denne kullsyrehaldige fruktdrikken, noko selskapet gjerne ville markere med ein artig liten video.
.
Hoho, den var fin, ikkje sant? Vi kjem straks attende til den, men eg vil først fortelje kva som er aller, aller best med fanta, og det er variasjonen. Mullaen reiser jo litt rundtomkring, og han elskar å smake på nye e-stoffer og kunstige leskedrikker kvar enn han reiser, og Fanta er ein gjenganger. For det finnes ørten og trygve variantar av Fanta (meir presist 90 variantar i skrivande stund), og dei ulike landa rundtomkring i verda har ulike variantar til sals, og dei ulike landa har ulike oppskrifter på dei vanlegaste drinkane. Den klassiske fantaen er faktisk ikkje lik i alle land. Fanta og Fanta Orange som drikken er solgt som i statane til dømes, er ikkje den same Fantaen. Den klassiske Fanta er faktisk ikkje ein apelsindrikk i det heile tatt, uansett kor gul den er. Spennande?

I noreg kan ein til dømes finne følgjande Fanta-variantar i dag:
Orange, Lemon, Exotic, Zero Orange (høhøhø, ingen appelsin?), Peach Tropical, Grape, Strawberry og Mango & Passionfruit. Tidlegare har vi kunne få kjøpt eple, Shokata, Wild Berries og Fanta Free Pineapple Grapefruit. Personleg er eg på jakt etter Banana Fermented Milk Fanta, men eg har enno ikkje klart å finne den nokon stad.

I Rwanda så kalles all brus for Fanta, sjølv om det berre er Fanta Citron, Orange og Fiesta som er tilgjengeleg. Om du skal ha Coca Cola i Rwanda så bestiller du gjerne ein Fanta Cocoa,  og om du vil ha min fars foretrukne blandevatn så bestiller du deg ein Fanta Sprite. Rwanda er altså meir enn folkemord. Det er Fanta.

Den originale fantaen, som den du ser i videoen over, består i all hovudsak av restestoff. Epleskall og myse frå osteproduksjon. Ost vert jo gjerne laga av at ein skil mysen frå ostemassen i mjølka. Myse er altså eit avfallsprodukt som ein i god husmannstradisjon har nytta til å brygge både det eine og det andre. Inkludert Fanta. Kvifor? Jo, no skal du høyre.

Som videoen over fortalde (kva meiner du med at du ikkje kan tysk?) så var det i ein periode for litt over 70 år sidan vanskeleg for den tyske avdelinga av Coca Cola å få tak i sirupen som er basisen for den populære leskedrikken. Den dåverande sjefen for Coca Cola Tyskland, Max Keith måtte finne på eit alternativ. Han hadde tatt over Coca Cola sine operasjonar då hans forgjengar døde i 1938. Altså, han tok over slik ein gjerne gjorde i dei det Tredje Riket - han vart gjett ansvaret for Coca Cola av staten. For det hadde seg jo slik at Tyskland hadde visse issues med omverda på dette tidspunktet, og då dei var heilt tomme for sirup i 1941 så fekk dei ikkje nytt fordi det var mangelvare, men fordi Tyskland var i krig med resten av verda, inkludert USA, der Coca Cola haldt til og sirupen kom ifrå. Oooops. Så naud lærte naken kvinne å spinne, og Max Keith å brygge på epleskal. Resultatet var Fanta, produsert av flittige slavearbeidarar på Coca Cola-fabrikken.

Etter krigen sørga Max Keith for at moderselskapet fekk all profitten frå krigsåra, og i 1960 kjøpte moderselsakpet oppskrifta på Fanta. Og resten er historie og 90-ulike smaker.

Og som med det meste av historie, så kan det vere litt vanskeleg. Reklamefilmen som ville feire dei gode gamle dagane og opphavet til Fanta måtte diverre trekkast frå marknaden. Det var noko med at den reinvaska nazismen og krigen og whatnot. Folk er så kjenslevare.

Den som photoshopper eit bilete av Adolf Hitler som veiver med ei flaske Fanta skal få... uhm... ei flaske Fanta av meg. Dette innlegget er langtifrå sponsa av Coca Cola.

onsdag 21. januar 2015

Wojtek, ein bjørneteneste(mann)

Wojtek vart fødd i Iran i tida rundt 1942, nær Hamadan. Han var foreldrelaus då mora vart skoten kort tid etter han vart fødd. Kjenner eg Iran rett så var det sikkert fordi ho hadde skeivt skaut, var skeiv eller såg skeivt på nokon. Eg likar Iran, men det er fucked up, ok? Og om ein skal ta utgangspunkt i mora til Wojtek, så var det fucked up før Ayatollaene svinsa inn med fotsie kjoler for å gjere Salman Rushdie til populær forfattar. Og slikt.

Heldigvis vart den unge Wojtek funnen av ein ung gut som tok han til seg. Men sidan det liksom er noko ein gjer i Iran, så solgte han Wojtek til ein polsk flyktning på veg gjennom fjella. Elburzfjella for å vere presis, heilt nord i Iran. Polakken var på flukt frå Sovjetiske styrker som utførde ein pogrom i landsbygda hennar. Den naturlege staden å flykte for ein polakk på flukt frå russiske soldatar er så klart dei iranske fjella.

Eg stiller ikkje spørsmål med dette, og det burde ikkje du heller. Det finnes ingen hol i denne fortelja.

Vel, Wojtek vart solgt. Som ei vare. Eg er sikker på at Kvinnefronten eller Ottar hadde hatt sitt å seie om dette om Wojtek var fødd jente, men det var han ikkje, så det finnes ingen som taler hans sak i dette. Inka Bokiewitz som kjøpte Wojtek er nok og dama som gav han namnet sitt. Eg trur ikkje Wojtek er eit vanleg iransk namn. Medmindre det er frykteleg mange polakker som reiser gjennom fjella nær Hamadan. Kva veit eg? Det er nytt for meg at det var ein einaste som gjorde det.

Men vi stiller som sagt ikkje spørsmål her, vi prøver å attfortelje soga om Wojtek.

Inka synte seg å ikkje vere så frykteleg keen på å behalde han, så ho donerte han til den polske hæren. Som visstnok òg var å finne i Elburzfjella. Travel stad det der. Polakkar valfarta tydlegvis til nord-iranske fjell under den andre verdskrig.

Ja, greitt, eg har litt problem med å komme over den biten, men eg stiller i det minste ikkje spørsmål ved det!

Wojtek vart først uoffiselt innlemma i det 22. artillerikompani i den andre polske hæren. Soldatane her sørga for å gje han mjølk frå tomme vodkaflasker, og mata han med frukt, syltetøy, honning og sirup i følgje dei fleste kjelder. Etterkvart gjekk han over til sigaretter som han både spiste og røyka (dersom nokon hjalp han å få fyr), samt øl. Øl var ein stor favoritt hjå Wojtek. Han om det. Eg tykkjer det vart litt tidleg.

Wojtek følgde artillerikompaniet gjennom Irak, Syria og Egypt, og då han skulle transporterast av britiske transportskip under invasjonen av Italia vart han offisielt innskriven som menig soldat i kompaniet. Han var no eitt eller to år gamal.

Under kampanja i Italia bistod han med transport og var ein kløpper til å bere ammunisjon.

Altså, eg bør nemne at Wojtek var ein bjørn. Difor han var sterk nok til å bere ammunisjon i to-års aldaren. Eg burde ha sagt det med ein gong, orsak! Uansett, han tenestegjorde ærefullt under heile krigen. Han drakk, røyka og leikesloss med sine medsoldatar og herja godt med dei alle saman. Det er vel trygt å seie at Wojtek kanskje er ein av dei største krigsheltane i andre verdskrig. Dei hadde sikkert andre og, men han er den einaste eg kjenner til. Eg kan frykteleg lite om polsk historie.

Herregud, eg visste jo ikkje ein gong at polakkar hadde for vane å gøyme seg i Iranske fjell. Så eg er fullstendig blank.

Etter krigen vart han stasjonert i Skottland, men etter at hæren demobiliserte vart han dumpa i Zoologisk hage i Edinburgh. Og eg er ganske sikker på at Wojtek iallefall er den einaste polske krigshelten det hende med. Det er ikkje greitt. Der levde han til han døydde i 1963. Han var populær blant besøkjande, såvel som BBC. Særleg fordi han var så glad i sigarettar. Som han spiste, fordi ingen vågde seg inn i buret for å gje han fyr.

Eg veit ikkje om det er mest frekt eller feigt. Om ein polsk-iransk bjørn i Skottland ber meg om fyr, så får han pokker meg fyr.

Polsk-iransk bjørn i Skottland? Her snakkar vi multikultur. Er det å plassere han i dyrehagen litt som å internere Mulla Krekar i Hemnes? Berre ein tanke.

Han har fått si oppreising då. Først og framst i form av ein dokumentar der Mulla-look-alike Brian Blessed er forteljaren, men og i form av ei statue reist til hans ære i Edinburgh i 2013. Det er jo ganske awesome. Og grunn nok til å vete kven Wojtek var, ein ekte bjørnetenestemann i den polske hæren.
Og det var dagens historieleksjon. Takk til internett som ikkje har latt meg tenkje på noko anna dei siste vekene.

fredag 5. desember 2014

Medan vi ventar på våren

Greitt... det er altså desember no. Det er vinter. Og alle saknar å høyre frå mullaen. Eit eller anna som varmar dykk (Det byrjar å verte eit fast poeng dette at det er lenge sidan sist, skikkeleg blogg 2.0).  Vel, realiteten er at eg sitt her og gøymer meg under pandapelsteppet og varmar meg på stearinlys og ventar på varmen og lysare tider - nett som resten av dykk. Levande lys får meg alltid i humør til å synge, eg sitt gjerne og les ei god bok og syng ein song om våren som kjem. Om fugler, blomar og... Hitler.

Min favorittsong er så klart Springtime for Hitler frå 1968

Den får meg til å tenkje på korleis våren puster nytt liv i alt, og vi får lyst til å ta på oss vår beste Lederhosen og danse. Og feie over unge blonde kvinner i dirndl! As a man is wont to do.

Songen er frå ein av mine favorittfilmar, The Producers, om to herremenn som prøver å sette opp ein musikal om korleis Adolf Hitler gav Tyskland ein renessanse. Manuskriptet er skriven av ein veteran frå krigen, og produksjonen er prega av datidens flower power og ein homofil regissør. Det vert ein litt større suksess enn det produsentane planla, men skitt au.

I 2005 valte Mel Brooks å spele inn filmen om musikalen på ny, denne gongen som musikal. Veldig meta. Ein musikal om å lage ein musikal.

Problemet er jo at eg har eit konservativt hjarte. Eg likar ingenting som er nytt om det finnes noko som er gamalt. Alt var betre før. Så eg avskreiv 2005-versjonen med ein gong. Men det er snart gått gått ti år, og sakte men sikkert har den grodd på meg. Kanskje tilogmed 2005-versjonen av Springtime for Hitler er like bra? Kanskje avogtil å foretrekke? Den er jo trass alt lengre, har meir futt... og den har John Barrowman. Sistnemnte er det umogleg å klage på. Han kler uniforma.


Eg klarar berre ikkje å bestemme meg for kva som gjev meg mest von om den kommande våren.

Kva med deg? Kva song seier vår for deg? 1968 eller 2005-versjonen?

måndag 13. oktober 2014

Slik eg minnast krigen...

Måndags morgon. Hausten er her. Det er mørkt. Eg høyrer den nådelause tromminga av regn på vindauget. Og eg skal på kontoret.
Anatoly Fomenko - Melancholia
Er det rart at eg vert gripen av melankoli? Det kan sjølvsagt vere rester av søndagsmelankolien, det er eg open for, men eg tykkjer likevel at måndagsmelankolien har ein eigen smak. Ein eigen besk desperat angst, eit nyttelaust skrik mot den uomgjengelege arbeidsveka.

Melankoli er fetteren til nostalgi, for melankoli får oss til å tenkje på svunne tider. I dag tenkjer eg attende på den store krigen. Krigen slik eg hugser den, var noko slik som dette:



Det var slik krigen var, og det er mi sanning for svarte svingande. Det er slik eg hugsar den, og i min melankoli er det slik denne arbeidsveka ser ut og. Senga virker særs forlokkande nett no.

For meir, sjekk ut dokumentaren The Great Martian War.

måndag 29. september 2014

Vassekte kannibalkost

Eg er gravid med ei bok. Det er difor eg er så rund. Heilt sant. Og denne boka får eg aldri høve til å føde, fordi eg må skrive alle andre bøker og artikler først, men den er der, og eg tenkjer på den. Heile tida. Gnir meg på magen og lager koselyder. Bok seier eg. Det skal bli bok. Ei skikkeleg kokebok. Det heile byrja med ei sunn interesse for kannibalisme og kannibalistisk kosthold. Men tida strekk berre ikkje til. I mellomtida får eg jo berre kose meg litt på kjøkkenet med eigne oppskrifter. Og eg har skjønt at matblogging det er tingen.

Eit av dei største problema på mitt og ditt kjøkken er kva ein skal gjere med restemat. I eit kannibalistisk kosthold, som i dei fleste kjøtetande kosthold, så kan det snøgt oppstå ein del svinn om ein ikkje har ein plan for alt. Eg likar å tru at eg bruker heile mennesket når eg lagar mat, og då gjeld det å ha ei oppskrift for alt. Det er lett å finne bruksområde for lever, lår og rumpa, men kva med ankler, arm og albue. Her er det ofte ikkje nok kjøt. Mitt tips er så klart å bruke desse til å woke med. Kutt dei opp i biter, og hiv dei i wokpanna simpelten. Med ingefær. Min favorittoppskrift er som følgjer;

Steik opp litt lauk, og gjerne litt kvitlauk på middels varme i wokpanna, med litt god olivenolje. Når lauken er gjennomsiktig så hiv du oppi 300-400 gram kjøtt (1 - 2 arm, avhengig av personen), i lag med ein dæsj finhakka ingefær (ein teskjei eller meir). Ingefær er, som alle veit, heilt naudsynt i kannibalistisk matlaging, og får fram det beste i kjøtsmaken. Eg trur ikkje eg har ei einaste oppskrift som ikkje inneheld ingefær eller lauk.
La dette steike og godgjere seg så lenge som naudsynt. Pass på at kjøtet kan innehalde litt mykje veske og at dersom du ikkje er varsam så ender du opp med å koke, og ikkje steike kjøtet.

Det finnes mange gode forteljingar om korleis misjonærar til Afrika endte opp i ei gryte, men ingen a desse har eg nokon gong klart å få stadfesta. Ein skal leite lenge etter prov på afrikansk kannibalisme i førmoderne tid. I moderne tid derimot har det blitt veldig populært som ein del av terror og krigføring. Slik er no vi menneske. Men sidan kannibalisme er noko ein ofte assosierar med Afrika, tilråder eg å gje maten eit lite afrikansk preg, og kva er vel meir afrikansk enn bananen? Eg har blitt overraska over kor vanleg banan er i afrikansk kosthold, og sleng med glede 1 - 2 bananar i wokpanna når kjøtet er klart, og strør så over med ei halv pose med knuste cashewnøtter (resten gumlar eg under matlaginga). Bananar og ingefær fungerar overraskande bra i lag.
Hiv deretter på litt chili-saus, gjerne av eit søtt slag om du skal gå fullstendig asiatisk. Du treng ikkje meir enn ein spiseskjei eller to, menh om du vil lage ei skikkeleg gryte så berre heller du på med søt chiliog lar det putre ei stund.

Server med ris eller nudler, hell i to glas med chianti og sett på ein episode av Hannibal, og vips har du ein kannibalfest for to.

For dei som ikkje har naboar dei ønskjer å verte kvitt, så finnes det variantar av denne oppskrifta som nyttar svinekjøt over alt på nettet, takka vere Opplysingskontoret for kjøt. Bon apetite.

laurdag 27. september 2014

Skal det vere litt drops?

Ei gamal dame kom opp til meg på gata. Ho må ha vore nærare nytti, med krumbøygd nakke og eit tannlaust venlig smil. Det ramla møllkuler ut av jakkeermet på den den gamle loslitte kåpa då ho strakte fram armen for å presse ei eske inn i hendene mine. Det lukta som gamle visne fioler av henne, og ho hadde to tre pistrete hårstrå i andletet, som verhår på ein katt. Slikt er vanskeleg å seie nei til. Det er i grunn vanskeleg å seie nei til gamle damer, som knapt  klarar å stå oppreist. Eg tenkte eg skulle hjelpe henne med matvarene og komme meg avgarde, ho sleit med å få dei opp i den lille trillekorga ho hadde hatt med seg på handletur - du veit slik dei aller eldste av dei gamle gjerne får. Ho hadde kjøpt inn alt ho trengte av kattemat, kefir og Friele kaffe. Det er slikt gamle damer lev av tenkjer eg.

"Takk" sa ho "du minner meg slik om bror min. Han var og slik ein god gut. Hjelpsom."

"Berre hyggjeleg" mumla eg, og tenkte meg vidare på min veg mot polet (ein whisky etter arbeid, ja takk), men hennar fomlande beinete fingrer hekta seg fast i ermet mitt og signaliserte at ho ville meir.

"Han døde i krigen. Min bror. Men han var alltid glad i drops." Aha, tenkte eg, dette kan snøgt verte ei vanskeleg samtale. Det var då ho fiska noko ut av lomma si og pressa det opp i handa mi. "Dette var favoritten hans. Du minner meg slik om han. Slik ein stram ung kar."

Ho slapp taket og nikka, smilte med munnen lukka, og snudde seg for å gå. Eg stod att med ei sliten pakke med kamferdrops.

Etter nokre steg snudde ho seg og mumla "Men klipp skjegget er snill, du ser så jüdisk ut."